تبليغاتX
دچار باید بود...
دچار باید بود...
تو را کم دارم…

 

امشب دلم به خلوت کوچه عشق، بهانه کرده و تو را کم دارد…

سجاده اش عشق است و سجده به قامت بلند تو کم دارد…

با لب بسته حکایت هجران تو می خواند…

چرا که با تب و تاب شور و غزل، ترانه کم دارد…

 

تو را کم دارم…

 

اگرچه در نظر دیگران شادی است و سرمستی؛

حکایت این است

که این خانه، هرم نگاه آتشین تو کم دارد…

 

تو را کم دارم…

 

 

...

2 نوشته شده در  سه شنبه سی ام خرداد 1385ساعت 22:13  توسط اولین | 
درد پروازی دیگر...
 

  به آن دو پروانه که می خواهند "درد پرواز" را تجربه کنند...

 

...وقتی " او" به " دیگری" رسید، و دو نگاه  بر هم نشست، همه ی لحظات گذشته و همه  رویاهای آینده

 

رنگ می بازند و کم نور می شوند، فقط  "آن لحظه" باقی می ماند، لحظه ای که گویای "حال" است و

 

واقعیتی ، که گویی:

 

 " نگاهی"، همه ی آنرا از پیش دید و" دستی" همه ی آنرا از پیش نوشت.همان دستی که " عشق" را

 

 پدید  آورد و عشق بزرگ را در دل نیمه ی دیگر انسانی جای داد که تلاش می کند،فکر می کند،استراحت 

 

میکند، و در زیر آفتاب به جستجوی گنج خود می رود.چه؛ اگر چنین نبود، رویاهای موجودی به نام 

 

انسان، مفهومی نداشت.....

 تا عشق به پروانه در آموخته اند

        زو در دل شمع آتش افروخته اند

             پروانه و شمع این هنر آموخته اند

                      کز روی موافقت بهم سوخته اند...

   

 

                         تپه های شنی با وزش باد جابجا می شوند ولی...

                                               صحرا همیشه صحرا باقی می ماند....

                                                                                    این است....

                                                                                          افسانه ی عشق...

  آری...

  دچار باید بود...

  همسفرانتان؛

" دو پروانه"...

 

2 نوشته شده در  یکشنبه بیست و یکم خرداد 1385ساعت 1:15  توسط اولین | 
سفر...
 

چه سخت است در جاده ای طولانی مسافر بودن بی اینکه تو همسفرم باشی...

چه سخت است مرتب احساس کنی در حال دور شدنی...دورتر و دورتر...

 را بی تو شنیدن...Lady چه سخت است آهنگ

 

در گرمای سوزان جاده،پروانه ای قرمز رنگ دیدم که به تنهایی

میان خار و خس تپه ها پرواز می کرد...

شاید او هم از دوری جفتش به تنگ آمده بود!

 

اما...

 

در تمام این لحظات تو بودی؛ بی اینکه باشی...مخصوصاَ زیر آن بید مجنون...

 

تو با منی...

      هرجا برم...

          مهر تو بند جونمه...

 

دل من برای دلتنگی تو جا کم دارد ؛

ولی تا دلت بخواهد جا برای عشقت ، مهرت و وجود پاکت هست...

 

راستی! تو جفت آن پروانه ی قرمز رنگ را ندیدی؟!

 

 

 

 

 

 

2 نوشته شده در  یکشنبه چهاردهم خرداد 1385ساعت 23:16  توسط اولین | 
شب تنهايي خوب...

 

گوش كن ، دورترين مرغ جهان مي خواند.
شب سليس است، و يكدست ، و باز.
شمعداني ها
و صدادارترين شاخه فصل ، ماه را مي شنوند.

پلكان جلو ساختمان ،
در فانوس به دست
و در اسراف نسيم ،

گوش كن ، جاده صدا مي زند از دور قدم هاي ترا.
چشم تو زينت تاريكي نيست.
پلك ها را بتكان ، كفش به پا كن ، و بيا.
و بيا تا جايي ، كه پر ماه به انگشت تو هشدار دهد
و زمان روي كلوخي بنشيند با تو
و مزامير شب اندام ترا، مثل يك قطعه آواز به خود جذب كنند.

پارسايي است در آنجا كه ترا خواهد گفت :


بهترين چيز رسيدن به نگاهي است كه از حادثه عشق تر است...

 

 

(     ...

2 نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1385ساعت 12:48  توسط اولین |