در دور دست

قویی پریده بی گاه از خواب
شوید غبار نیل ز بال و پر سپید
لب‌های جویبار
لبریز موج زمزمه در بستر سپید
در هم دویده سایه و روشن.

 
لغزان میان خرمن دوده
شبتاب می‌فروزد در آذر سپید
همپای رقص نازك نی‌ زار
مرداب می‌گشاید چشم تر سپید

خطی ز نور روی سیاهی است
گویی بر آبنوس درخشد رز سپید
دیوار سایه‌ها شده ویران
دست نگاه در افق دور

كاخی بلند ساخته با مرمر سپید...

"سهراب سپهری"

بنام دل،

این نسیم تازه ی جان آفرین

از کدامین باغ بر من می وزد؟

وز کدامین آسمان این آفتاب

کلبه ام را نور باران می کند؟

...

مرا می شناسید؟!

نامم حوا است...

دختر خورشیدم و خواهر ماه ،

من میان برادرم کوه  و خواهرم دریا نشسته ام...

آنچه مارا به هم پیوند می دهد، مهری است ژرف و نیرومند. از ژرفای خواهرم ژرف تر و از نیروی برادرم

نیرومندتر و از شگفتی دیوانگیم شگفت تر است.

گویی هزاران هزار سال می گذرد از زمانی که نخستین سپیده دم ما را بر یکدیگر پدیدار ساخت...

من زایش و پرورش و مرگ جهان های بسیاری را دیده ام.

زمانی مرداب بودم،زیر آسمان پیر،

اما از بخت سیاهم راهم افتاد به کویر...

گفتند کویر انتهای زمین است ؛ پایان سرزمین حیات!

باور نکردم.

خاک زندانیم کرد ؛ دیدم چاره ای جز خاک شدن نیست...زدم به دل کویر و خاک شدم...

خشک خشک،

آسمون هم نبارید؛ او هم سر گرونی کرد...

دریا برام یه رویا بود...

رسیدن به دریا آرزوم بود...

گذشت روزگاری ؛

اون ذره های خاک به هم پیوست و من سنگ شدم! بی روح، لخت ، بی حرکت!

دستهایم؛ دیگر توان جستجو نداشتند.

پاهایم...انگار جایی جا مانده بودند.

دلم به حال خودم سوخت! خواستم دست تنهایی خود رو خود بگیرم که ناگاه شنیدم...

می شنیدم که دارند صدایم می کنند، آری آن دورها آوایی بود که مرا می خواند...

همه را می شنیدم اما اینجا سنگی نشسته بود!
نمی خواستم جواب بدم.می ترسیدم!
می گفتند هر کجا هستم باشم، آسمان مال من است...

نمی دونستم، و همین ندونستن من رو پرت می کرد تو همون انحنای ناشی از زمان و مکان...

نمی دونستم فریاد زدن و پافشاری من ناشی از جسارت و اراده ام بود و یا از سادگی و بی تجربگی؟!

نمیدونم...

من پری کوچک غمگینی بودم که در اقیانوس مسکن داشت، دلم را در یک نی لبک چوبین می نواختم،

 آرام آرام...پری کوچک و غمگینی که شب از یک بوسه می مرد و سحرگاه از یک بوسه به دنیا می آمد.

یک روز که به دنیا آمدم دیدم من از آغاز اینجا بوده ام! دیدم وجود مرا پایانی نخواهد بود.

دیدم دستی به سویم دراز شده...دست خدا بود!

خدا در قالب یک انسان،یک هم نوع، یک همدل، در مقابلم ایستاده بود

و لبخند می زد...

به من گفت:

- تو اینجایی؛ زنده! نمی توانند تو را از زندگی تبعید کنند...

گفتم:

-اگر آنها چشمانم را در آورند من به نجوای عشق تو گوش خواهم سپرد...

اگر آنها بخواهند مرا از شنیدن باز دارند، من وجد و سرور را در نوازش نسیم خواهم یافت که آمیخته ای است از رایحه ی زیبایی و حلاوت نفسهای عاشقان...

و اگر هوا را از من دریغ کنند من با روحم زندگی خواهم کرد ؛ زیرا زوح خواهر عشق و زیبایی است...

سرنشتر عشق بر رگ روح زدند        یک قطره چکید و نامش دل شد

چشمانم را که سالها بسته بود باز کردم...

دیدم هنوز دلی نجیب،لجوج و دیر باور و عجیب در سینه ام ابراز وجود می کند...

من کسی بودم که تا همین دو روز پیش

منکر نیاز گنگ سنگ بود،

گریه ی گیاه را نمی سرود،

آه را نمی سرود،

شعر شانه های بی پناه را،

حرمت نگاه بی گناه را،

و سکوت یک سلام را نمی سرود

نیمه های شب نبض ماه را نمی گرفت...

یک نفر که تا کنون،

ردپای خویش را،

لحن مبهم صدای خویش را،

شاعر سروده های خویش را نمی شناخت.

گرچه بارها و بارها،

نام این هزار نام را

از زبان این و آن شنیده بود...

کسی که از اسطوره های از تهی لبریز می ترسید...

گفت:

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند          چنین نماند و چنین نیز هم نخواهد ماند

الهام نازنینی وجودم را فرا گرفت و گفت:

بخوان بنام گل سرخ و عاشقانه بخوان

حدیث عشق بیان کن بدان زبان که تو دانی...

گفتم:

- تو را من چشم در راهم شباهنگام...

گفت:

مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید            که ز انفاس خوشش بوی کسی می آید

از غم دل مکن ناله و فریاد که دوش                  زده ام فالی و فریاد رسی می آید

دیگر هیچ نگفتم...

آری تو هیچ می دانستی که از سکوت هم می شود الهام گرفت؟!

....

نامم حوا است...

دلباخته ترین زن این کره ی خاکی...

زنی که عاشق هجرت از خود و رسیدن به بلندای وصال بود...

نامم حوا است...

زنی که تار و پود وجودش را از عشق به هم بافته اند و عشق چون آتشی است که کانون قلبش را حرارت می بخشد و هر زمان که این آتش مقدس فرو نشیند دیگر از وجودش اثری نخواهد بود...

...

 دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند            گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند

 ساکنان حرم ستر و عفاف ملکوت                با من راه نشین باده مستانه زدند

  آسمان بار امانت نتوانست کشید                   قرعه کار به نام من دیوانه زدند

آری...

 نامم حوا است...

بدنش، همچون ساقه ی سوسن در نسیم بامدادی، می لرزید؛

نوری که در دل داشت از چشمانش می تراوید؛

شرم با زبانش می جنگید تا بر آن سلطه یابد؛

او پرنیان نوازش بال هایی ظریف را احساس کرد که گرد قلب فروزانش پرپرزنان می چرخیدند ،

و عشقی بزرگ وجود او را تسخیر کرد...

عشقی که قدرتش ذهن آدمی را از دنیای کمیت و اندازه جدا می کند...

عشقی که زبان به سخن می گشاید هنگامی که زبان زندگی فرو می ماند...

عشقی که همچون شعله ای راه را نشان می دهد و با نوری که به چشم نمی آید هدایت می شود...

در ژرفای جانش ترانه ای دارد که هیچ کلامی  آن را نمی پوشاند؛

در  دانه ی دلش آوازی دارد جاودانه که همچون ردایی ابریشمین احساس او را در بر می گیرد؛

و هرگز بر زبانش جاری نمی شود...

باد می وزد و باز می ایستد ؛ دریا طغیان می کند و آرام می گیرد؛

اما قلب او سپهری است ساکت و صاف، و ستاره ای که در آن می درخشد همیشه پر نور است...

وقتی نگاهش را دید، خورشید را هم دید که به شب می نشیند؛

برق نگاهی را دید از چشمانی به رنگ عسل، همیشه مرطوب؛ به رنگ شب که در افق طلوع می کند.

لبانی را دید فرزانه و نیمه باز، مردد بین سکوت و لبخند؛

بر چهره ای نه روشن نه تاریک، نه سوخته ، نه بی رنگ...

آسمان رنگ گرفت ، زمان متوقف گردید ، گویی که روح جهان با همه عظمت خود، با

همه رمز و راز "بیان بدون کلام" خود، بر او ظاهر شد...

              وقتی او برای اولین بار عشق را شناخت ، تصور  داشت که "آن" خود به تنهایی کامل است.

              ولی دریافت که انعکاس و برگردانیست از همه ی آنچه آفریده شدند.

              پس آنرا پدیده ای دید  با شوریدگی ها، نگرانی ها،اضطراب ها، کوشش ها، کشش ها و

خواهش هایش...

عشق عادت ندارد همانند صحرا باشد و ساکن. مثل باد ، باد باشد و گذرا...

و نه همانند خورشید...ناظر از دور باشد و عابر.

تپه های شنی با وزش باد جابجا می شوند ولی...

صحرا همیشه صحرا باقی می ماند ؛

و این است افسانه ی عشق...

 عشق با درد همراه است، چون رشد را موجب می شود.عشق با درد همراه است چون عشق چنین می طلبد.عشق با درد همراه است چون عشق دگرگون می کند.عشق با درد همراه است چون در عشق از نو زاده می شوی...

 آن گاه که در پیوند عمیق با کسی هستی، نیاز عمیقی به تـنها بودن حس می کنی.کم کم احساس می کنی که از پا افتاده ای.فرسوده ای.خسته ای.خستگی لذت بخش.خستگی شادی بخش...اما هر هیجانی با فرسایش همراه است.بی نهایت زیبا است که پیوند یابی.اما اکنون دوست داری که باز به خلوت خود بازگردی تا دوباره سرشار شوی دوباره در ذات وجودت ریشه بزنی...

"اوشو"