من از رگبار هذیان در تب پاییز می ترسم

 از این اسطوره های از تهی لبریز می ترسم

 به شب تندیس هایی دیدم از تاریخ شماجین

 به صبح از خواب گرد روح وهم انگیز می ترسم

 برایم آنقدر از گزمه های شهر شب گفتند

 کزین همسایگان از سایه ی خود نیز می ترسند

 حقیقت واژه ی تلخی است درناموس ناپاکان

 من از نقش حقیقت های حلق آویز می ترسم

 نمی ترسند ، از ما و من ، این تاراج گر مردم

 به تاراج آمدند این ناکسان،برخیز که می ترسم...

من کویرم ای خدا ، در حسرت یک قطره آب

یه عمره که دریا رو از دور می بینم تو سراب

بهار برام یه اسمه ، یه اسمه کهنه تو کتاب

حرف من با آسمون چرا می مونه بی جواب

خدایا ، خدایا ، کویرم ، کویرم

بگو ابر بباره ، می خوام جون بگیرم

اگه بارون بباره ، اگه بارون بباره

آروم آروم و نم نم ، رو  لب خشک تشنم

گیسوی سبز جنگل تنم رو می پوشونه

پرنده رو درختام می سازه آشیونه

خدایا ، خدایا ، کویرم ، کویرم

بگو ابر بباره ، می خوام جون بگیرم

اگه بارون بباره ، اگه بارون بباره

آروم آروم و نم نم ، رو تن لب خشک تشنم

خدایا ، خدایا ، خدایا ، خدایا

خدایا ، خدایا ، خدایا ، خدایا...

 میون یه دشت لخت ، زیر خورشید کویر

 مونده یک مرداب پیر توی دست خاک اسیر

 منم اون مرداب پیر ، از همه دنیا جدام

 داغ خورشید به تنم ، زنجیر زمین به پام

 من همونم که یه روز می خواستم دریا بشم

 می خواستم بزرگترین دریای دنیا بشم

 آرزو داشتم که برم تا به دریا برسم

 شبو آتیش بزنم تا به فردا برسم

 اولش چشمه بودم ، زیر آسمون پیر

 اما از بخت سیاهم راهم افتاد به کویر

 چشم من به اونجا بود ، پشت اون کوه بلند

 اما دست سر نوشت سر راهم یه چاله کند

 توی چاله افتادم ، خاک منو زندونی کرد

 آسمونم نبارید ، اونم سرگردونی کرد

 حالا یه مرداب شدم ، یه اسیر نیمه جون

 یه طرف میرم به خاک ، یه طرف به آسمون

 خورشید از اون بالاها ، زمینم از این پایین

 هی بخارم می کنن ، زندگیم شده همین

 با چشام مردنمو دارم اینجا می بینم

 سرنوشتم همینه ، من اسیر زمینم

 هیچی باقی نیست ازم ، قطره های آخره

 خاک تشنه همینم داره همراش می بره

 خشک میشم تموم میشم ، فردا که خورشید میاد

 شن جامو پر می کنه ، که میاره دست باد...

اردلان سرفراز

 سفر برایم هیچ چیز 

 به جز دلتنگی ندارد.

 اما زندگی به من آموخت...

 برای بهتر دیدن عظمت و شکوه هر چیز،

 باید قدری از آن دور شد!!!

من درد تو را ز دست آسان ندهم

                       دل بر کنم ز دوست تا جان ندهم

                                           از دوست به یادگار دردی دارم

                                                             کان درد به صد هزار درمان ندهم

                                                                                                                                     یادگاری از یک همدل...

           فقط یک زمان بسیار مهم وجود دارد و آن حال است. و مهمترین کس آن کس

 است که اکنون می بینی.  زیرا هیچ گاه نمی دانی که آیا کس دیگری نیز خواهد بود که با او

   رو به رو شوی یا نه ...

و مهمترین کار،نیکی کردن به اوست...زیرا انسان تنها برای نیکی کردن آفریده شده است.

                                                              " تولستوی"