... رنج تلخ است ولی وقتی به تنهایی می کشیم تا دوست را به یاری نخوانیم برای او

 کاری می کنیم  و این خود دل را شکیبا میکند.طعم توفیق را می چشاند...

... و چه تلخ است لذت را تنها بردن و چه زشت است زیبایی ها را تنها دیدن و چه بدبختی

  آزار دهنده ای است تنها خوش بخت بودن!!! در بهشت تنها بودن سخت تر از کویر است...

  در بهار هر نسیمی که خود را بر چهره ات میزند یاد تنهایی را در سرت زنده می کند.

 تنها خوشبخت بودن رنج است.نیمه تمام است که تنها بودن بودنی به نیمه است و من برای

نخستین بار و آخرین بار در هستی ام رنج تنهایی را احساس کردم.......

 دکتر شريعتی

گزیده ای از کتاب پیامبر اثر "جبران خلیل جبران"....

باری پيامبر(*) چنين گفت...:

     ای مردمان  ارفالس،من از چه می توانم سخن بگویم،مگر از آنچه هم اکنون در روح

شما می گذرد؟

آنگاه  المیترا گفت:با ما از مهر سخن بگو.    

باز هم کيمياگر...

  کيمياگر کتابی بدون جلد را به دست گرفت که از کاروان آورده شده بود ، ولی می توانست

نويسنده آنرا بشناسد: " اسکار وايلد" .آنرا ورق زد به افسانهء نارسيس رسيد. کيمياگر ، 

قصه نارسيس را می شناخت.

جوانک زيبايی که هر روز، در آبگينه ای صورت خود را می ديد و به تماشای

زيبايی خود می  نشست تا...

  تا که روزی محو زيبايی  خود شد، در آب افتاد و غرق شد.

 در آبگينه گلی روييد بنام..." نرگس ".

  اسکار وايلد ، تعبير تغزلی بر "افسانه" داشت و "پايان"  آنرا چنين نوشت:

  بعد از مرگ نارسيس، اورآدها  (Les Oreades) -الهه های جنگل- به کنار آن

آبگينه رسيدند که روزگاری از آبی شفاف و شيرين سرشار بود و اکنون جامی است لبريز از

اشکهای تلخ...

الهه ها پرسيدند: "چرا اشک می ريزی...؟ "

آبگينه گفت: "برای نارسيس می گريم ".

گفتند :

 تعجبی ندارد ما همه وقت ، در تمامی جنگلها به دنبال آن آفريده زيباروی بوديم

ولی...فقط تو می توانستي، هرروز ، در مقابل زيبايی او به  سجده در آيی...".

آبگينه پرسيد: " نارسيس مگر زيبا هم بود؟ "

   با تعجب جواب دادند :

  " چه کسی بهتر از تو خبر داشت؟!...بر ساحل تو خم می شد، در آينه ات هرروز نقش رخ

خود می ديد..." 

 آبگينه لحظه ای خاموش شد، پس آنگاه گفت :

 برای نارسيس گريه می کنم ولی هرگز زيبايی او را نديدم.

 برای نارسيس گريه می کنم چون ، هربار که او بر ساحل من خم می شد،

       در آينه چشمانش ، زيبايی خود را می ديدم...

گزيده ای از کتاب کيمياگر اثر پائولو کويلو...

 ...وقتی " او" به " دیگری" رسید، و دو نگاه  بر هم نشست، همه ی لحظات گذشته و همه  رویاهای آینده

رنگ می بازند و کم نور می شوند، فقط  "آن لحظه" باقی می ماند، لحظه ای که گویای "حال" است و

واقعیتی ، که گویی:

 " نگاهی"، همه ی آنرا از پیش دید و" دستی" همه ی آنرا از پیش نوشت.همان دستی که " عشق" را

 پدید  آورد و عشق بزرگ را در دل نیمه ی دیگر انسانی جای داد که تلاش می کند،فکر می کند،استراحت 

میکند، و در زیر آفتاب به جستجوی گنج خود می رود.چه؛ اگر چنین نبود،رویاهای موجودی به نام 

انسان،مفهومی نداشت.....

*****

 ...نخلستان شاد شد، آسمان رنگ گرفت،زمان متوقف گردید، گویی که روح جهان با همه عظمت خود، با

همه رمز و راز "بیان بدون کلام" خود، بر او ظاهر شد.

وقتی نگاهش را دید، خورشید را هم دید که به شب می نشیند و برق نگاهی را دید از چشمان سیاه، همیشه

مرطوب، به رنگ شب که در افق طلوع می کند.لبانی را دید فرزانه و نیمه باز، مردد بین سکوت و لبخند،

بر چهره ای نه روشن نه تاریک، نه سوخته ،نه بی رنگ...

دریافت، دریافت که راز بیان جهان چیست و با ارزشترین پاره ی قابل فهم آن برای تمامی انسانها کدام 

است.قسمی را که انسان در وجود هیجان زده ی خویش احساس می نماید، در روح حراسان خود میبیند و

 در  قلب ملتهب خود حس می کند.نامش "عشق" بود، چیزی قدیمی تر از آفرینش انسان و پیدایش صحرا 

بود.جیزی که با درخششی متفاوت و نیروی رازگونه ی خود در افق احساس انسانها ، با تلاقی دو نگاه

طلوع  می کرد،همانند دو نگاه...،  دو نگاه بر لب چاه به  بهانه ی آب یا هر بهانه ی دیگر که بهم رسیدند...

*****

 ....خورشید سوال کرد:

من عاشق این شعر سهرابم...

دچار يعنی عاشق ،

و فکر کن که

 چه تنهاست اگر ماهی کوچک

 دچار آبی بيکران دريا باشد .

هميشه فاصله‌ای هست ،

دچار بايد بود .

و عشق صدای فاصله‌هاست ، 

صدای فاصله‌هايی که غرق در ابهامند .

هميشه عاشق تنهاست .

و دست عاشق در دست ثانيه هاست .

و او و ثانيه‌ها می‌روند آن طرف نور ،

و او و ثانيه‌ها روی نور می‌خوابند ،

و او و ثانيه‌ها بهترين کتاب جهان را به آب می‌بخشند .

و ميدانند که هيچ ماهی‌ای هرگز ،

                          هزارمين گره رودخانه را نگشود .                                      

به نام حق

به نام  آنکه دوستی را آفرید,عشق را,رنگ را…

به نام آنکه کلمه  را آفرید,

و کلمه  چه بزرگ بود در کلام او و چه کوچک شد آن زمان که می خواستم

از "او" بگویم

که هرچه بود, بیش از هر کلامی, خودش گفته بود

باید این واژه های کوچک را شست

سالهاست  "دچارش" هستم

و چه سخت بود بی دلی را ساختن خانه ای در دل

و این دل بی نهایت,چه جای کوچکی بود برای دل بیتابش

"او" رفت و من نشناختمش

در تمام میخکهای سر هر دیوار,آواز غریبش را شنیدم اما باز هم نشناختمش

همانگونه که بغضهای گاه و بی گاهم را نشناختم.

یا طولانی ترین ثانیه های تنهاییم که بعد از سر آغازکلامم,فقط خود "او" می داند

که آن ثانیه ها چگونه گذشت

فقط آنقدر "او" را شناختم که در سایه های افتاده به کلامش به دنبال جای پای "خدا" باشم

اینجا  هرچه هست, جز با صداقت "او" و کلام و نقشهای "او" , حوض بی ماهیست

یا وسعتی بی واژه.

و شاید مزرعه ای باشد با زاغچه ای بر سر آن

زاغچه ای که هیچکس جدی نگرفتش

اینجا را هدیه اش میکنم, به آنکس که برای سبدهای پرخوابمان سیب آورده

حیف که برای خوردن آن سیب تنها بودیم....

بر گرفته از سايت سهراب سپهری....